Eg er ei krise-jomfru

Koronadepresjonen er over oss. Krisa vart ikkje slik eg hadde sett for meg.
Meninger


Eg har aldri opplevd ei krise. Ikkje ei slik umiddelbar ei som nå i alle fall. Da Erna Solberg sa at dette var dei strengaste tiltaka som er gjort i fredstid, var det snakk om heile mi levetid og ganske mykje meir. Eg har vore bortskjemt, det er ingen tvil. I det kvarte århundret eg har levd, har samfunnet susa framover, med lite tolmod og mykje ambisjon.

Eg har hengt meg på. Har ikkje måtta tatt så mykje omsyn, ikkje eigentleg. Alle krisene har vore langt unna, noko ein såg på utenriksnyheitene, noko ein las om i historiebøkene. Eg kjenner meg som eit barn att. Som eit spysjukt barn som ikkje får gå i bursdagar, ikkje får leike med dei andre barna. Eg tenkjer på kor kjedeleg dei neste månadene blir. Eg lengtar allereie etter ein god fest i lystig lag, dansa tett på eit dansegolv eller berre det å klemme på nokon. Alle framtidsplanar er skrota, vegen vi hadde sett oss ut for dei neste månedane er tåkelagt.

Med ei god dose sjølvgodheit trudde eg alltid eg kom til å gjera det ekstremt bra under ei krise. Eg ville hjelpe til, stå på barrikadane eller gå inn som ei som tok avgjerdsler. Eg er ikkje så sikker lenger. Nå som alvoret er her, i form av strenge pressekonferansar og ein kvardag snudd på hovudet, kjenner eg meg merkeleg apatisk.

Eg vil berre at ting skal vera som før. Eg vil faktisk vakne opp frå denne draumen nå. For i denne krisa skal vi ikkje stå på barrikadane slik vi kjenner dei. Barrikadane er vår eige dørstokk. Og for gongs skuld skal du ikkje over den. Denne krisa forlangar ikkje den driftige innsatsen eg hadde tenkt. Ho krev eit anna slags mot. Ei anna slags hjelp. I staden for å møte opp på samfunnshusa, skal du bli heime. I staden for å trygge andre med nærheit skal du ringe dei.

Og nå kjem den delen der eg forklarar kvifor dette er bra. Om du ikkje vil vera med på den, kan du slutte å lese, du kan sitte der sur og fortvila over konserten du ikkje fekk reise på eller blind-daten du måtte avlyse. Og eg forstår deg. Det er tungt når ting ikkje blir som vi har tenkt. Det er forhåpentleg ikkje verdas undergang, men for mange er det eit lite helvete.

Det er nå eg tenkjer eg kan vise korleis eg oppfører meg i ei krise. Slik at når vi blir besteforeldre så kan vi seie at vi var gode borgarar, vi gjorde jobben vår. Vi feiga ikkje ut, vi sto på barrikadane (les: vår eigen heim) og sprita oss til hendene vart knusktørre.

For dette er ikkje ein draum. Nå kan vi vise kva vi er laga av.

Vi må finne ein ny veg i tåka, ein roleg skogssti. Og eg foreslår at vi gjev krigs-generasjonen bakoversveis. Dei skal seie «sjå kor flink ungdommen er, som følger råda så bra», dei skal bli glade når vi tilbyr oss å handle for dei, når vi ringer dei og høyrer korleis det går. Vi skal ta vare på dei svakaste ved å ikkje tenkje på oss sjølve. Vi som er unge, friske og utålmodige må vise at vi klarar å kjede oss.

Og berre tenk på den festen det blir når alt dette bles over.